Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2009

Σε μία λάθος εποχή.


Ψάχνω να βρω το όνειρο της χαμένης ευτυχίας... Την αγάπη και την αλήθεια μέσα από όλο αυτό το ψεύτικο προσωεπείο της κοινωνίας μας.

Σε κάποιους ακούγεται μελαγχολικό, απαισιόδοξο και καταθλιπτικό! Είναι όμως κάτι αληθινό που νοιώθω εγώ. Έτσι όπως το ζώ εγώ.

Ο κόσμος των τρελών είναι δυσνόητος σε αυτή τη κοινωνία γιατί οτιδήποτε αληθινό και αυθεντικό το θεωρούμε τρελλό. Ακόμη και μέσα στο κόσμο των τρελλών υπάρχει μία δόση αλήθεια που τους κάνει ευτυχισμένους, χαρούμενους, πλήρεις.

Εμάς τι μας κάνει πραγματικά πλήρεις που θεωρούμε τους εαυτούς μας διαφορετικούς; ξέρουμε να αγαπάμε, να συμπονάμε, να δίνουμε πράγματα, να μοιραζόμαστε καταστάσεις, να κοιτάμε τους συνομιλητές μας στα μάτια κάθε φορά που τους μιλάμε, να πιάνουμε το χέρι του συντρόφου μας και να νοιώθουμε πλήρεις;

Κοιτάω τον ουρανό και θα θελα να ήμουν ένας άγγελος που θα κανε τους ανθρώπους ευτυχισμένους. Ίσως όμως και τότε να μουν δυστυχισμένος γιατί δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι... Μόνο μάζα.

Μία μάζα που τσαλαπατάει με μεγάλη ευχαρίστιση κάθε αληθινό συναίσθημα που ξεπροβάλλει σαν το μπουμπούκι του κάκτου μέσα στην έρημο.

Δε ξέρω τι είναι αγάπη, δε ξέρω τι σημαίνει έρωτας, κάνω απλές εικασίες. Δε το χω ζήσει και για αυτό αναρωτιέμαι πως είναι να σε αγαπάνε. Πως είναι να σε αγκαλιάζουν κάτω από το φώς του φεγγαριού και να κάνεις όνειρα που ελπίζεις να μοιραστείς με αυτόν που σε έχει αγκαλιά.

Φοβάμαι να κοιτάξω τους ανθρώπους στο πρόσωπο γιατί πίσω από τα αγγελικά τους πρόσωπα κρύβονται δαίμονες που το μόνο που θέλουν είναι να καταστρέψουν κάθε ίχνος συναισθήματος.

Τι σημαίνει να αγαπάς; τι να αγαπιέσαι; τι είναι ο έρωτας;

Μπορείς να πιάσεις το χέρι μου και να πετάξουμε μακρυά;

Περιμένω ανυπόμονα πλέον εσένα που θα με κάνεις να γελάω, να σε κοιτάω στα μάτια και να βλέπω αντι για το πρόσωπο σου, τη ψυχή σου. Κάθε τι που λαχταράς να στο προσφέρω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα, γιατί ένα κοιταγμά σου αληθινό θα ναι αρκετό για να μου δώσει δύναμη να προχωρήσω. 

Να με φιλάς πεταχτά στο στόμα και να με γεμίζεις με δύναμη για να μπορώ να βαστίξω όλη αυτή την ζήλια και την κακία που κυριαρχεί γύρω μου.

Εσένα που φαντάζομαι κάθε βράδυ δίπλα μου να πάρεις σάρκα και οστά και αντί να κοιτάς μόνο το σώμα μου, να κοιτάς τα μάτια μου. Όσες φορές επέλεξα την αγάπη πήρα μίσος και όσες φορές επάλεξα το μίσος, αγάπη.

Μία αγάπη που καταρρέεί σαν τις στάχτες ενός ξύλου. Μπορείς εύκολα να παίξεις με τη στάχτη ακόμη και αν λερωθείς αλλά τη πλάθεις και όπως θές, ανεξάρτητα αν μετά θα φυσίξεις και θα σκορπίσεις αυτά τα μικροσκοπικά σωματίδια τρυγύρω.

Ίσως έχω γεννηθεί σε λάθος εποχή, με λάθος ανθρώπους τρυγύρω μου, με λάθος συναισθήματα, αυτό σημαίνει λάθος της φύσης.

Πιστεύω ακόμη στα παραμύθια. Στην αγάπη που έχει μεταλαχτεί σε έναν εφιάλτη για όποιον τη ψάχνει.

Δε ξέρω αν είναι παραισθήσεις από τα χάπια που παίρνω αλλά και πριν έτσι ήμουν. Άνθρωπος μέσα στο μαύρο που κυριαρχεί σε αυτή την απρόσωπη και άδικη κοινωνία.

Μία κοινωνία τσίρκο που προσποιούνται οι κλόουν ότι είναι ευτυχισμένοι και ας κλαίνε μέσα τους. Το κλάμα όμως δε δείχνει αδυναμία αλλά ανθρωπιά. Δυστυχώς το κλάμα ευδοκιμεί, η ανθρωπιά όμως σπανίζει.

7 σχόλια:

ZwZw είπε...

Πιστεύω ακόμη στα παραμύθια...

Πόσα χρόνια έχω να ακούσω κάποιον να το λέει αυτό!!!!

if.. ιγένεια είπε...

Θα γινει κι αυτο.. Αρκει να συνεχισεις να το πιστευεις.. Φιλια στα μουτρα.

ποντίκι είπε...

απίστευτα μερικά παραμύθια.

Ανώνυμος είπε...

http://mariatweety.blogspot.com

ENA A3IOLOGO BLOG ENOS KORITSIOU

PETROS

Ε.Π είπε...

με συγκίνησε η σελίδα σου!! Σήμερα την βρήκα! Γιατί σταμάτησαν οι αναρτήσεις σου...?

ποντίκι είπε...

Που είσαι?
Πολύ ανα αναρωτιούντε!!

Ευχομαι να είσαι καλά!!

Καλό Πάσχα Καλή Ανάσταση!! με υγεία..

Ανώνυμος είπε...

Επιτελους! Βρηκα εναν ανθρωπο που σκεφτεται τα ιδια, που τον αηδιαζει ο ψευτικος κοσμος στον οποιο ζουμε, που κανει ονειρα για ενα κοσμο αληθινο με κυριαρχα αισθηματα την αγαπη,την αληθινη φιλια και οχι λυκοφιλια,την ειληκρινεια, τον πραγματικο ερωτα που οταν ερχεται δεν υπολογιζει τιποτα και δεν ζητα τιποτα και οχι αυτο που ονομαζουμε εμεις σημερα ερωτα που ο μοναδικος του σκοπος ειναι πως θα σε ριξει στο κρεβατι . Νομιζα οτι ημουν η μονη που συνεχιζει να ονειρευεται, να πιστευει στα παραμυθια αλλα εχει χασει την ελπιδα οτι θα τα ζησει και συχνα αναρωτιεμαι αν εχω γεννηθει σε λαθος εποχη! Παντως μην ανησυχεις δεν εισαι μονη σου!